De kerkdienst, misschien ook iets voor mij?
In onze tijd gaan er nogal eens stemmen op over de kerkdienst. De kerkdienst
zou niet meer van deze tijd zijn. De kerkdienst zou niet iets zijn voor mondige
mensen. De kerkdienst is moeilijk of saai. Tegelijkertijd zijn de kerkdiensten
in de meeste kerken de meest bezochte activiteit (om het zo maar eens te noemen)
en gaan er nog altijd meer mensen op zondag naar de kerk dan naar het voetbalstadion.
Misschien toch nog niet zo’n gek idee, zo’n kerkdienst.
Misschien bent u het niet of niet meer gewend om naar de kerk te gaan. Daarom wil ik in het kort vertellen wat er zoal in de kerkdienst gebeurt. Misschien gaat het er toch anders aan toe dan vroeger, of toch anders dan u had gedacht. Misschien denkt u ook wel: de kerkdienst? misschien toch wel iets voor mij!
De kerkdienst begint meestal met een
lied uit de traditie van de kerk, een psalm. Hiermee geven we aan dat we niet
zomaar wat doen, maar dat we de geschiedenis van de kerk met ons meedragen,
ook in onze moderne tijd. Daarna begroeten we elkaar en spreken we elkaar moed
in: we hoeven niet alles alleen te doen, God wil ons helpen. We proberen onze
aandacht te richten op de dingen van God in het drempelgebed. Dan zingen we
een lied met de kinderen, in eenvoudige taal. Dan komt het gebed voor de nood
van de wereld, waarin we tegen God kunnen zeggen wat we moeilijk vinden in ons
leven, maar ook wat we moeilijk vinden in de wereld om ons heen, oorlogen, geweld
op straat, al die dingen waarover we ons zorgen maken. We weten er niet altijd
een oplossing voor, maar we bidden of God ons en al die mensen die lijden toch
niet wil vergeten. Hiertegenover staat het glorialied. Een vrolijk lied, waarin
we God willen eren.
Dan gaan we uit de bijbel lezen, eerst bidden we of God ons wil helpen zijn
woorden te begrijpen. Dan lezen we (meestal twee) gedeelten uit de bijbel en
zingen daarvan. De kinderen gaan nu naar hun eigen ruimte voor de kindernevendienst.
Daar wordt het bijbelverhaal in begrijpelijke taal verteld en wordt er iets
omheen gedaan, een spelletje, een knutselwerkje, een lied, telkens iets anders,
aangepast aan de leeftijd van de kinderen.
In de kerk volgt nu de preek. Meestal duurt deze zo’n kwartier, soms iets
langer, soms iets korter. In de preek worden de bijbellezingen uitgelegd, maar
vooral ook in verband gebracht met het leven van ons hier en nu. Dat is als
het goed is helemaal niet saai, maar geeft nieuwe kracht, hoop, leert ons iets,
of helpt ons keuzes te maken in het leven van alledag. Daarmee is de preek ook
een stukje pastoraat (zorg voor elkaar). Na de preek zingen we een lied , waarmee
we ons het gehoorde eigen maken. Dan volgen de gebeden. Een dankgebed, voorbeden,
waarin we alles noemen waar we God voor willen bidden, zieken, verdrietige mensen,
en allerlei omstandigheden die op dat moment aan de orde zijn. Ook is er gelegenheid
tot stil gebed, waarin iedereen zelf in stilte kan bidden. De gebeden worden
afgesloten met het Onze Vader. Na de gebeden komt de collecte, eerst voor anderen
(diakonie) en dan ook voor het in stand houden van het werk in onze kerk, de
gebouwen etc. (kerkvoogdij). Vaak is er aan de uitgang nog een collecte voor
een bijzonder doel. De kinderen komen terug in de kerk en samen zingen we ons
slotlied. Tenslotte krijgen we de zegen mee van God, volgens sommige mensen
op zich al de moeite waard om voor in de kerk te komen.
Alles bij elkaar duurt het meestal ongeveer een uur. Als er bijzonderheden zijn (bijvoorbeeld een koor, doopdienst etc.) is er na afloop gelegenheid om samen koffie te drinken. Een goede gelegenheid om elkaar te ontmoeten.
Ik hoop dat u denkt: Laat ik toch ook eens (weer) gaan kijken. Het doet veel mensen goed om in deze haastige tijd een rustpunt te hebben; om in deze geïndividualiseerde tijd iets gemeenschappelijk te doen; om in deze tijd van zoeken een richting te vinden die ons eigen denken en kunnen te boven gaat. Misschien iets voor u? U bent van harte welkom!